2.4 ด้านทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม

สถานการณ์ด้านทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม

ทรัพยากรธรรมชาติ
1) แหล่งน้ำธรรมชาติ    ในพื้นที่จังหวัดยโสธรมีแหล่งน้ำธรรมชาติ   ได้แก่  แม่น้ำชีไหลผ่านพื้นที่ตอนใต้ของจังหวัด   บริเวณอำเภอเมืองยโสธร   อำเภอคำเขื่อนแก้ว   อำเภอมหาชนะชัย   และอำเภอค้อวัง   (ยาว  110  กิโลเมตร)  ไหลไปบรรจบกับแม่น้ำมูลที่จังหวัดอุบลราชธานี  นอกจากนี้  ยังมีลำห้วยสำคัญ ๆ ไหลผ่านพื้นที่ตอนเหนือและตอนกลางของจังหวัด  เช่น  ห้วยสะแบก   ห้วยลิงโจน  ลำห้วยโพง   ลำเซบาย ลำน้ำยัง  ลำน้ำทวนและแหล่งน้ำอื่น ๆ เช่น  หนอง บึง  มีอยู่ทั่วไป  ซึ่งหลายแห่งมีสภาพตื้นเขิน   เก็บกักน้ำได้ปริมาณน้อย   เป็นปัญหาค่อนข้างมาก    สำหรับปริมาณน้ำฝนตกในรอบ  5  ปี  (2547-2551)  เฉลี่ยประมาณ  1,352  ม.ม. ต่อปี   ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ดี
2) ป่าไม้   จังหวัดยโสธรไม่มีเขตอุทยานแห่งชาติ  , ไม่มีเขตรักษาพันธุ์สัตว์   มีพื้นที่ป่าสงวนแห่งชาติ   อยู่ทางตอนเหนือของจังหวัดเป็นส่วนมาก   จำนวน  712,822  ไร่  คิดเป็นร้อยละ  27.41       ของพื้นที่จังหวัด  ในจำนวนนี้เป็นป่าที่เสื่อมโทรม  จำนวน 470,861 ไร่  คิดเป็นร้อยละ  18.11  ของพื้นที่จังหวัด   เนื่องจากการลักลอบตัดไม้ทำให้สภาพป่ามีสภาพเสื่อมโทรม   และมีการถางป่าเพื่อทำเป็นพื้นที่เพาะปลูกและเพื่อให้เกิดประโยชน์จากการใช้ที่ดินป่าเสื่อมโทรม    กรมป่าไม้ได้มอบให้สำนักงานปฏิรูปที่ดินเพื่อเกษตรกรรมดำเนินการออกเป็นที่ดิน  สปก. 4-01  และพื้นที่ป่าสงวน ฯ ยังมีสภาพป่าอยู่  241,961  ไร่  คิดเป็นร้อยละ  33.94   ของพื้นที่ป่าสงวนหรือร้อยละ  9.30  ของพื้นที่จังหวัด   ถือว่ามีป่าค่อนข้างน้อย
3) ลักษณะของดิน  พื้นที่ในจังหวัดยโสธร  มีลักษณะต่าง ๆ โดยเป็นดินปนทราย  306,899  ไร่   หรือร้อยละ  11.79  ของพื้นที่จังหวัด   ดินเค็ม  (ปานกลางและน้อย)  140,255  ไร่  หรือ ร้อยละ  5.39   เป็นดินตื้นปนกรวดและดินภูเขา   68,117  ไร่  หรือร้อยละ  2.62  และตามข้อมูล  กชช.2ค. มีจำนวนหมู่บ้านที่มีปัญหาคุณภาพดิน  ระดับมาก  จำนวน  270  หมู่บ้าน  ระดับปานกลาง  241  หมู่บ้าน  รวมเป็น  511  หมู่บ้าน  คิดเป็นร้อยละ  57.74  ของจำนวนหมู่บ้านทั้งหมด   ถือว่ามีปัญหาเรื่องคุณภาพดินค่อนข้างมาก

คุณภาพสิ่งแวดล้อม
1)  คุณภาพน้ำและปริมาณน้ำเสีย       
ในพื้นที่ชุมชนหนาแน่นในทุกเขตเทศบาลเมืองยโสธรและเทศบาลตำบลทุกแห่ง  และ อบต.  บางแห่ง  มีน้ำเสียจากบ้านเรือนและสถานประกอบการต่าง ๆ  สำหรับแหล่งน้ำในพื้นที่ไร่นามีลักษณะเสื่อมโทรมและน้ำเสียจาการทิ้งขยะเศษวัสดุเหลือใช้ลงสู่แหล่งน้ำ  การที่น้ำฝนและกระแสน้ำชะล้างผิวดินที่มีสารพิษ/สารเคมีตกค้างลงสู่แหล่งน้ำ  เกษตรกรชำระล้างเครื่องมือในการฉีดสารเคมีลงสู่แหล่งน้ำ
การจัดการน้ำเสีย  ในพื้นที่เขตเทศบาลเมืองยโสธร  มีระบบบำบัดน้ำเสีย  ส่วนในพื้นที่ชุมชนเทศบาลตำบลต่าง ๆ  ไม่มีระบบบำบัดน้ำเสีย  สำหรับแหล่งน้ำในไร่นามีสารพิษจากสารเคมีจากการเพาะปลูกข้าว / พืชไร่และพืชผัก    และยาปราบศัตรูพืชเป็นตัวก่อให้เกิดน้ำเสีย  ในอนาคตจะมีปัญหาน้ำเสียมากขึ้นได้    ต้องรณรงค์ให้เกษตรกรปลูกข้าว / พืชไร่  และพืชผักปลอดสารพิษ
2)  ปริมาณขยะและกากของเสีย 
ในพื้นที่เทศบาลเมืองยโสธร  มีปริมาณขยะเฉลี่ย  25  ตันต่อวัน  ในเขตเทศบาลตำบล  5-10  ตันต่อวัน  ซึ่งในพื้นที่ชุมชนทุกแห่งโดยเฉพาะในเขตเทศบาลเมืองยโสธรและเทศบาลตำบลทุกแห่ง  รวมทั้ง  อบต.บางแห่ง  มีปริมาณขยะตกค้าง  เนื่องจากมีประชากรในเขตชุมชนเพิ่มขึ้น  มีจำนวนรถบรรทุกขยะไม่เพียงพอและที่ทิ้งขยะอยู่ไกลหรือไม่เหมาะสม  สำหรับในเขตเทศบาลเมืองยโสธรมีระบบกำจัดขยะและมีพันธะสัญญารับขยะจากเทศบาลตำบล  และ  อบต.  ใกล้เคียงมาจำกัดด้วย  ทำให้ปัญหาขยะลดลง  แต่ในอนาคตจะมีปัญหาหากสถานที่ทิ้งขยะเริ่มเต็ม  จะมีปัญหาขยะมากขึ้นตามลำดับ
3)  มลพิษทางอากาศและเสียง 
ในพื้นที่เทศบาลเมืองยโสธร   และเทศบาลตำบลทุกแห่ง   รวมทั้งเขตชุมชนของ  อบต.   มียานยนต์และโรงงานอุตสาหกรรมไม่มาก    แม้จะมีควันพิษและเสียงดังจากยานยนต์และโรงงานอยู่บ้างแต่ไม่อยู่ในเกณฑ์อันตรายต่อสุขภาพของประชาชน

 สรุปสถานการณ์ในด้านสังคมและสิ่งแวดล้อม
จุดแข็ง   มีแหล่งน้ำธรรมชาติเพียงพอ  น้ำท่าเพียงพอ  น้ำฝนอยู่ในเกณฑ์ดี  มลพิษน้ำเสีย   ขยะและกากของเสีย   มลพิษทางอากาศและ    ยังอยู่ในเกณฑ์ปลอดภัยต่อประชาชน   
จุดอ่อน  
มีสภาพป่าเหลือน้อย   คุณภาพดินไม่ดี   ไร่นามีสารพิษจากสารเคมีตกค้าง   คุณภาพน้ำจะมีปัญหาในอนาคต  ขยะและกากของเสียเริ่มมีปัญหาเป็นมลพิษต่อประชาขน

ทรัพยากรธรรมชาติและแหล่งน้ำ

ป่าไม้ 
จังหวัดยโสธร มีป่าสงวนแห่งชาติเป็นจำนวน ๒๗ ป่า เป็นพื้นที่ประมาณ ๗๑๒,๕๐๐ ไร่ ประมาณร้อยละ ๒๗ ของพื้นที่จังหวัด  ป่าส่วนใหญ่เป็นป่าเต็งรัง และป่าดงดิบแล้ง  อำเภอเลิงนกทามีพื้นที่ป่ามากที่สุด รองลงมาคืออำเภอกุดชุม

แหล่งน้ำธรรมชาติ 
        ยโสธรมีแหล่งน้ำธรรมชาติที่สำคัญคือ แม่น้ำชี และมีลำห้วย ลำธาร คลอง เป็นจำนวนมากถึง ๓๙๕ สาย หนองบึง ๗๓๒ แห่ง น้ำพุน้ำซับ ๖ แห่ง

  แม่น้ำชี  มีต้นกำเนิดจากเทือกเขาเพชรบูรณ์  ไหลผ่านหลายจังหวัดในภาคอีสานแล้วไหลเข้าจังหวัดยโสธรที่อำเภอเมือง ฯ ผ่านอำเภอคำเขื่อนแก้ว  อำเภอมหาชนะชัย  และอำเภอวังค้อ  แล้วไหลลงสู่แม่น้ำมูลในเขต อำเภอเขื่องใน จังหวัดอุบลราชธานี  แม่น้ำชีมีน้ำไหลตลอดปี  

 ลำทวน  มีต้นกำเนิดในเขตอำเภอทรายมูล ไหลผ่านอำเภอเมือง ฯ ไปบรรจบแม่น้ำชีในเขตอำเภอเมือง ฯ ลำเซบาย  มีต้นกำเนิดจากภูเขาในเขตอำเภอเลิงนกทา แล้วไหลผ่าน อำเภอป่าติ้ว อำเภอคำเขื่อนแก้ว แล้วไหลลงแม่น้ำมูลในเขตจังหวัดอุบลราชธานี ลำเซบายมีน้ำไหลตลอดปี

ลำน้ำโพง  มีต้นกำเนิดจากเทือกเขาในเขตอำเภอเลิงนกทา ไหลผ่านเขตอำเภอกุดชุม อำเภอป่าติ้ว อำเภอคำเขื่อนแก้ว แล้วไหลลงลำเซบาย ลำน้ำโพง มีน้ำไหลเกือบตลอดปี

ลำน้ำยัง  มีต้นกำเนิดมาจากเทือกเขาภูพานในเขตจังหวัดกาฬสินธุ์  ไหลผ่านเข้าสู่จังหวัดยโสธรที่อำเภอเมือง ฯ แล้วไหลลงแม่น้ำชี ลำน้ำยังมีน้ำไหลเกือบตลอดปี

นอกจากลำน้ำสำคัญดังกล่าวแล้ว  ยังมีหนองน้ำ บึง อยู่บริเวณที่ลุ่มต่ำริมแม่น้ำสายสำคัญ ๆ ได้แก่ หนองอิ่ง  บึงโดน  กุดแหลม  กุดมน  กุดกะเหลิบ  บึงหนาด  หนองบอน  บึงผือฮี เป็นต้น

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s